രചയിതാവ്: Dr. Joseph P Varghese
അഞ്ച് അധ്യായങ്ങളുള്ള കഥ
അധ്യായം 1
ആദ്യ ദിവസം
ആമുഖം
ചില കഥകൾ ആരംഭിക്കുന്നത് വലിയൊരു സംഭവത്തോടെയാണ്.
ചിലത് ഒരു ദുരന്തത്തോടെയാണ്.
ചിലത് പ്രണയത്തോടെയാണ്.
എന്നാൽ ഏറ്റവും നല്ല ചില കഥകൾ ആരംഭിക്കുന്നത് ഒരു ക്ലാസ് മുറിയിൽ ആരോ പറഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ വാചകത്തിൽ നിന്നാണ്.
ഇതും അത്തരമൊരു കഥയാണ്.
കേരളത്തിലെ ഒരു മൂന്ന് വർഷത്തെ LL.B. പ്രൊഫഷണൽ കോളേജിലായിരുന്നു ഈ കഥ നടക്കുന്നത്. ഭരണഘടനയും ഇന്ത്യൻ ശിക്ഷാനിയമവും കേസ് നിയമങ്ങളും അസൈൻമെന്റുകളും പരീക്ഷകളും—ഇവയ്ക്കെല്ലാം ഒപ്പം സൗഹൃദവും ചിരിയും വാദപ്രതിവാദങ്ങളും മറക്കാനാവാത്ത വ്യക്തിത്വങ്ങളും ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു ക്യാമ്പസ്.
മൂന്ന് വർഷത്തെ LL.B. കോഴ്സിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു.
പ്രായത്തിന് മേൽപരിധിയില്ല.
ഒരു വിദ്യാർത്ഥി ഇതിനകം ഒരു ബിരുദം നേടിയിരിക്കണം എന്നതായിരുന്നു പ്രധാന യോഗ്യത.
അതുകൊണ്ട് ക്ലാസ് മുറി വെറുമൊരു ക്ലാസ് മുറിയല്ലായിരുന്നു.
അത് പല തലമുറകളുടെ ഒരു മ്യൂസിയം പോലെയായിരുന്നു.
ഇപ്പോഴേ ലോകം കണ്ടുതുടങ്ങിയ ഒരു യുവ ബിരുദധാരി, ജീവിതത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം ഇതിനകം പിന്നിട്ട ഒരാളുടെ അരികിലിരുന്ന് പഠിക്കാമായിരുന്നു.
അങ്ങനെയുള്ള വിദ്യാർത്ഥികളിൽ ഒരാളായിരുന്നു സക്കറിയ.
അദ്ദേഹത്തിന് ഏകദേശം എൺപത് വയസ്സായിരുന്നു.
എന്നാൽ പഠനം അവസാനിപ്പിക്കണമെന്ന് പ്രായത്തിന് അദ്ദേഹത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ദീർഘവും ശ്രദ്ധേയവുമായ ഒരു ഔദ്യോഗിക ജീവിതം അദ്ദേഹം പിന്നിട്ടിരുന്നു. സർക്കാർ സർവീസിൽ അണ്ടർ സെക്രട്ടറിയെന്ന ഉയർന്ന പദവിയിൽ നിന്ന് വിരമിച്ച വ്യക്തിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം.
അനുഭവമുണ്ടായിരുന്നു.
വിദ്യാഭ്യാസമുണ്ടായിരുന്നു.
ഭരണപരമായ ജ്ഞാനമുണ്ടായിരുന്നു.
നിരവധി സർക്കാരുകളുടെ വരവും പോക്കും അദ്ദേഹം കണ്ടിരുന്നു.
എന്നാൽ LL.B. ക്ലാസിൽ എത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഒരു പ്രധാന സത്യം അംഗീകരിച്ചു:
ക്ലാസ് മുറിയിൽ എല്ലാവരും വിദ്യാർത്ഥികളാണ്.
1 ഓഗസ്റ്റ് 2024
അങ്ങനെ ആദ്യ ദിവസം എത്തി.
തീയതി — 1 ഓഗസ്റ്റ് 2024.
ആദ്യ ക്ലാസ്.
ആദ്യ കൂടിക്കാഴ്ച.
ആദ്യ പരിചയം.
വിദ്യാർത്ഥികൾ അധ്യാപകനെ കാത്തിരുന്നു.
അവരുടെ ക്ലാസ് ടീച്ചർ ഏകദേശം ഇരുപത്തിയാറ് വയസ്സുള്ള യുവ അധ്യാപികയായ പ്രിയ റാണിായിരുന്നു.
അവർ ഓരോ വിദ്യാർത്ഥിയെയും പരിചയപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി.
പേരുകൾ.
പശ്ചാത്തലങ്ങൾ.
താൽപര്യങ്ങൾ.
അങ്ങനെ സക്കറിയയുടെ ഊഴമെത്തി.
അസാധാരണമായ വിദ്യാഭ്യാസ-ഔദ്യോഗിക പശ്ചാത്തലമുള്ള ഒരാളോടാണ് താൻ സംസാരിക്കുന്നതെന്ന് അവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
എന്നാൽ പ്രായവും പദവിയും സാധാരണയായി സൃഷ്ടിക്കുന്ന അകലം നിലനിർത്തുന്നതിനു പകരം അവർ മറ്റൊന്ന് തിരഞ്ഞെടുത്തു.
അവർ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി പറഞ്ഞു:
“Mr. സക്കറിയ , താങ്കൾ വളരെ സമ്പന്നമായ വിദ്യാഭ്യാസ-ഔദ്യോഗിക പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നുള്ള ആളാണെന്നും സർക്കാരിൽ വളരെ ഉയർന്ന പദവിയിൽ പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ ഞാൻ താങ്കളെ സക്കറിയ എന്ന് മാത്രമേ വിളിക്കൂ.”
സക്കറിയ ശ്രദ്ധിച്ചു കേട്ടു.
പ്രിയ റാണി തുടർന്നു:
“കാരണം ഞാൻ താങ്കളെ എന്റെ കുട്ടിയായി കാണുന്നു. ഈ ക്ലാസിലെ എല്ലാ വിദ്യാർത്ഥികളും എന്റെ കുട്ടികളാണ്.”
ക്ലാസ് മുറി നിശ്ശബ്ദമായി.
അടുത്തതായി എന്താണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന് ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ആർക്കും മനസ്സിലായില്ല.
പിന്നെ സക്കറിയ പുഞ്ചിരിച്ചു.
വർഷങ്ങളോളം ആളുകൾ അദ്ദേഹത്തെ ആദരവോടെ വിളിച്ചിരുന്നു.
സാർ.
ഓഫീസർ.
അണ്ടർ സെക്രട്ടറി.
മറ്റനവധി ഔദ്യോഗിക വിശേഷണങ്ങൾ.
എന്നാൽ ഇത് വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
ആ നിമിഷം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വർഷങ്ങളായുള്ള പദവികളും ഔദ്യോഗിക അകലം മുഴുവൻ ഒരു ലളിതമായ ബന്ധത്തിലേക്ക് ചുരുങ്ങി:
“കുട്ടി “
സക്കറിയ മറുപടി പറഞ്ഞു” Respected Teacher “! താങ്കൾ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. താങ്കൾ എന്നെ കുട്ടിയായി കാണുന്നുവെങ്കിൽ, ഞാൻ എന്റെ കടമയും അതുപോലെ നിർവഹിക്കണം.”
അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം നിർത്തി.
കണ്ണുകളിൽ ഒരു കുസൃതിച്ചിരി.
പിന്നെ കോളേജ് ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തീർന്ന ആ വാചകം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു:
“അതുകൊണ്ട് ഞാൻ താങ്കളെ വിളിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്…”
വീണ്ടും ഒരു ഇടവേള.
“പ്രിയ മമ്മി”എന്നാണ്.”
രണ്ട് സെക്കൻഡ് പൂർണ്ണ നിശ്ശബ്ദത.
പിന്നെ—
“ചിരി.”
മുഴുവൻ ക്ലാസ് മുറിയും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
അന്ന് തന്നെ ഒരു ക്യാമ്പസ് ഇതിഹാസം ജനിച്ചുവെന്ന് ആരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
അധ്യായം 2
ക്യാമ്പസിൽ “പ്രിയ മമ്മി”
അടുത്ത പ്രഭാതം
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ പ്രിയ റാണി ക്യാമ്പസിലെത്തി.
മറ്റൊരു സാധാരണ ദിവസമാണ് പ്രതീക്ഷിച്ചത്.
പക്ഷേ അവർക്ക് തെറ്റിപ്പോയി.
രാത്രിക്കുള്ളിൽ എന്തോ സംഭവിച്ചിരുന്നു.
ആ വാക്ക് ക്ലാസ് മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് കടന്നിരുന്നു.
ആരോ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“പ്രിയ മമ്മി വന്നിട്ടുണ്ട്.”
മറ്റൊരാൾ ചിരിച്ചു.
വേറൊരാൾ അത് ആവർത്തിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് അത് ഇങ്ങനെയായി:
“പ്രിയ മമ്മിയാണ് ക്ലാസ് എടുക്കുന്നത്.”
പിന്നെ:
“പ്രിയ മമ്മി എവിടെയാണ്?”
“പ്രിയ മമ്മിയെ കണ്ടോ?”
ആ പേര് അതിശയകരമായ വേഗത്തിൽ പടർന്നു.
ക്ലാസ് മുറികളിലൂടെ.
ഇടനാഴികളിലൂടെ.
പടിക്കെട്ടുകളിലൂടെ.
കോളേജ് ഗേറ്റിലേക്കുപോലും.
ക്ലാസ് മുറിക്ക് പുറത്തുള്ളവർക്കും ആ പേര് അറിയാൻ തുടങ്ങി.
ശുചീകരണ ജീവനക്കാർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
ബസ് ഡ്രൈവർമാർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
ഓട്ടോറിക്ഷ ഡ്രൈവർമാർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
മറ്റു ക്ലാസുകളിലെ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കും അറിയാമായിരുന്നു.
ആദ്യ സംഭാഷണം കേട്ടിട്ടില്ലാത്തവർ പോലും ചോദിച്ചു:
“ആരാണ് ഈ പ്രിയ മമ്മി?”
ഉത്തരം ലളിതമായിരുന്നു:
“അവർ നമ്മുടെ ടീച്ചറാണ്.”
പക്ഷേ അതിൽ മറ്റൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവർ ഇപ്പോൾ ക്യാമ്പസ് കുടുംബത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.
ഒരു വിളിപ്പേര് ഒരു സ്ഥാനപ്പേരാകുമ്പോൾ
സർവകലാശാലകളിൽ നിരവധി സ്ഥാനപ്പേരുകളുണ്ട്.
പ്രൊഫസർ.
ഡോക്ടർ.
സാർ.
മാഡം.
പ്രിൻസിപ്പൽ.
ഡീൻ.
റജിസ്ട്രാർ.
പക്ഷേ ഒരു പുതിയ സ്ഥാനപ്പേര് ഉണ്ടാകുമെന്ന് ആരും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല:
*മമ്മി.*
അത് ഒരു അക്കാദമിക് പദവിയല്ല.
ഒരു ഭരണപരമായ പദവിയുമല്ല.
ഒരു സർവകലാശാലാ ചട്ടത്തിലും അത് എഴുതിയിട്ടില്ല.
ഒരു ക്ലാസ് മുറിയിലെ തമാശയിൽ നിന്നാണ് അത് പിറന്നത്.
എങ്ങനെയോ അത് എല്ലാവർക്കും സ്വാഭാവികമായി തോന്നി.
കുറച്ചുകാലത്തേക്ക് അതിശയകരമായ ഒരു കാര്യം സംഭവിച്ചു.
എൺപത് വയസ്സുള്ള വിദ്യാർത്ഥി വെറും സക്കറിയയായി.
ഇരുപത്തിയാറ് വയസ്സുള്ള അധ്യാപിക “പ്രിയ മമ്മിയായി “
തലമുറകൾക്കിടയിലെ അകലം ഇല്ലാതായി.
വാക്കുകളുടെ വിചിത്രമായ ശക്തി
എന്നാൽ വാക്കുകൾ വിചിത്രമായ ജീവികളാണ്.
ഒരു വാക്ക് ആളുകളെ ചിരിപ്പിക്കും.
ഒരു വാക്ക് കരയിപ്പിക്കും.
ഒരു വാക്ക് ആളുകളെ ഒന്നിപ്പിക്കും.
ചിലപ്പോൾ അതേ വാക്ക് അസ്വസ്ഥതയും സൃഷ്ടിക്കും.
ഈ വിളിപ്പേര് ഒരു പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിലാണ് ആരംഭിച്ചത്.
പ്രിയ റാണി പറഞ്ഞത്:
“നിങ്ങൾ എന്റെ കുഞ്ഞാണ്.”
സക്കറിയ മറുപടി പറഞ്ഞത്:
“എങ്കിൽ നിങ്ങൾ എന്റെ മമ്മിയാണ്.”
ആ ക്ലാസ് മുറിക്കുള്ളിൽ എല്ലാവർക്കും തമാശയുടെ അർത്ഥം മനസ്സിലായിരുന്നു.
പക്ഷേ പേര് ക്യാമ്പസിലുടനീളം പ്രചരിച്ചപ്പോൾ സാഹചര്യം മാറി.
ആദ്യത്തെ സംഭാഷണത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
ആ സംഭാഷണം കേൾക്കാത്തവരും പേര് ആവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.
വിളിപ്പേര് ഒരു ക്യാമ്പസ് ശീലമായി മാറി.
ഒരു സ്വകാര്യ തമാശ പൊതുവായ തിരിച്ചറിയലായി മാറുമ്പോൾ, അതിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലുള്ള വ്യക്തിക്ക് അതിനെ മറ്റൊരു രീതിയിൽ കാണാൻ തുടങ്ങാം.
ഒരാൾക്ക് സ്നേഹമായി തോന്നിയത് മറ്റൊരാൾക്ക് ലജ്ജാകരമായിരിക്കാം.
വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് തമാശയായി തോന്നിയത് ഒരു അധ്യാപികയുടെ പ്രൊഫഷണൽ മാന്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യമായി മാറാം.
അവിടെയാണ് കഥ അപ്രതീക്ഷിതമായ വഴിത്തിരിവിലേക്ക് കടന്നത്.
അധ്യായം 3
ഒരു തമാശ സങ്കീർണ്ണമാകുമ്പോൾ
14 ഓഗസ്റ്റ്
പിന്നെ വന്നു 14 ഓഗസ്റ്റ്.
അപ്പോഴേക്കും “പ്രിയ മമ്മി” എന്ന പേര് അധ്യാപികയുമായി വേർതിരിക്കാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു.
ആ പേര് ക്യാമ്പസ് സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.
പക്ഷേ പ്രിയ റാണിക്ക് അതിൽ ഇനി അത്ര സുഖകരമായി തോന്നിയിരുന്നില്ല.
ചിരി അതിരുകടന്നിരിക്കാം.
ആവർത്തിച്ചുള്ള വിളി അസഹനീയമായി തോന്നിയിരിക്കാം.
അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വിളിപ്പേര് തന്റെ പ്രൊഫഷണൽ വ്യക്തിത്വത്തെ മറികടക്കുന്നതായി തോന്നിയിരിക്കാം.
അവർ സ്വയം ഔദ്യോഗികമായി തിരഞ്ഞെടുത്തതല്ലാത്ത ഒരു പേരിനെ സ്വീകരിക്കുന്നത് അവളുടെ ആത്മാഭിമാനത്തിനും പ്രൊഫഷണൽ ബോധത്തിനും ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കാം.
കൃത്യമായ കാരണം എന്തായിരുന്നാലും, എന്തോ മാറിയിരുന്നു.
ചിരി മങ്ങി.
വിദ്യാർത്ഥികൾ സൂക്ഷിച്ചു.
ഒരിക്കൽ ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞിരുന്ന ആ പേര് പതുക്കെ ചുശ്ശലായി.
പിന്നെ ഏറ്റവും അപ്രതീക്ഷിതമായ സംഭവം.
പ്രിയ റാണി രാജിവച്ചു.
അവളുടെ രാജിയോടൊപ്പം—
*പ്രിയ മമ്മിയും അപ്രത്യക്ഷയായി.*
വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് അല്ല.
ക്യാമ്പസിന്റെ കഥകളിൽ നിന്ന് അല്ല.
പക്ഷേ ക്യാമ്പസിൽ നിന്ന്.
ഒരിക്കൽ ആ പേര് മുഴങ്ങിയിരുന്ന ഇടനാഴികൾ നിശ്ശബ്ദമായി.
ഇതിഹാസം അവശേഷിച്ചു
എന്നാൽ വിചിത്രമായ ഒരു കാര്യം സംഭവിച്ചു.
ഒരു വ്യക്തി കോളേജ് വിട്ടുപോകുമ്പോൾ സാധാരണയായി ഓർമ്മകൾ പതുക്കെ മങ്ങും.
പക്ഷേ ചില പേരുകൾ അനശ്വരമാകും.
“പ്രിയ മമ്മി” അത്തരത്തിലൊന്നായി.
വിദ്യാർത്ഥികൾ ആദ്യ ദിവസം ഓർത്തു.
സക്കറിയയുടെ പുഞ്ചിരി ഓർത്തു.
പ്രിയ റാണിയുടെ വാക്കുകൾ ഓർത്തു:
“എന്റെ എല്ലാ വിദ്യാർത്ഥികളും എന്റെ കുട്ടികളാണ്.”
അവരുടെ മറുപടിയും ഓർത്തു:
“എങ്കിൽ ഞാൻ താങ്കളെ പ്രിയ മമ്മി എന്ന് വിളിക്കും.”
കഥ രസകരമായിരുന്നു.
പക്ഷേ അത് വെറും തമാശയിലൊതുങ്ങിയില്ല.
അത് ഒരു പാഠമായി മാറി.
നിയമ വിദ്യാർത്ഥിയുടെ പാഠം
നിയമവിദ്യാർത്ഥികൾ പഠിക്കുന്ന ഒരു പ്രധാന കാര്യമാണ്—*സാഹചര്യത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.*
ഒരു വാക്ക് അത് പറഞ്ഞ സാഹചര്യത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ച് എല്ലായ്പ്പോഴും മനസ്സിലാക്കാനാവില്ല.
ഈ ചെറിയ ക്യാമ്പസ് സംഭവത്തിലും അതുതന്നെയായിരുന്നു.
ക്ലാസ് മുറിക്കുള്ളിൽ:
*പ്രിയ മമ്മി = സ്നേഹം + തമാശ + സൗഹൃദം.*
ക്ലാസ് മുറിക്ക് പുറത്താകുമ്പോൾ:
*പ്രിയ മമ്മി = മുഴുവൻ ക്യാമ്പസും ആവർത്തിച്ച ഒരു വിളിപ്പേര്.*
വാക്കുകൾ അതേ.
പക്ഷേ സാഹചര്യം വ്യത്യസ്തം.
അർത്ഥവും വ്യത്യസ്തം.
ഈ കഥയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പാഠങ്ങളിൽ ഒന്നിതായിരിക്കാം.
അധ്യായം 4
സ്വാതന്ത്ര്യദിനവും ഒഴിഞ്ഞുനിന്ന ആ സ്ഥാനവും
15 ഓഗസ്റ്റ് 2024 — അടുത്ത പ്രഭാതം
അങ്ങനെ 15 ഓഗസ്റ്റ് 2024 എത്തി.
കോളേജ് സ്വാതന്ത്ര്യദിനം ആഘോഷിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.
ദേശീയപതാക തയ്യാറായി.
ക്യാമ്പസ് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടു.
വിദ്യാർത്ഥികൾ ദേശസ്നേഹത്തിന്റെ ആവേശത്തോടെ എത്തിത്തുടങ്ങി.
അധ്യാപകർ ഒത്തുകൂടി.
വിദ്യാർത്ഥികൾ ഒത്തുകൂടി.
പതാക ഉയർത്തൽ ചടങ്ങിനായി മുഴുവൻ കോളേജ് സമൂഹവും ഒരുമിച്ചു.
ദേശീയപതാക, വിദ്യാർത്ഥികളും അധ്യാപകരും ചേർന്നുള്ള കൂട്ടായ്മ, ആഘോഷത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷം, ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന അഭിമാനം—സ്വാതന്ത്ര്യദിനത്തിന്റെ പതിവ് ആവേശം മുഴുവൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഒത്തുകൂടിയ അധ്യാപകരുടെയും വിദ്യാർത്ഥികളുടെയും ഇടയിൽ ഒരു പരിചിത മുഖം കാണാനില്ലായിരുന്നു.
“പ്രിയ മമ്മി അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”
14 ഓഗസ്റ്റിന് തന്നെ പ്രിയ റാണി മാനേജ്മെന്റിന് രാജിക്കത്ത് നൽകിയിരുന്നു.
അതുകൊണ്ട് സ്വാതന്ത്ര്യദിനത്തിൽ കോളേജ് ഒത്തുകൂടിയപ്പോൾ അവർ ഇനി ആ കൂട്ടായ്മയുടെ ഭാഗമായിരുന്നില്ല.
വിദ്യാർത്ഥികൾ അവളുടെ അഭാവം ഉടൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
ചിലർ അവർ സാധാരണയായി നിൽക്കുന്നിടത്തേക്ക് നോക്കി.
ചിലർ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
“പ്രിയ മമ്മി എവിടെ?”
പക്ഷേ മറുപടി ഉണ്ടായില്ല.
കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ക്യാമ്പസിൽ മുഴങ്ങിയിരുന്ന പേര്, ആ ആഴ്ചയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചടങ്ങിൽ പെട്ടെന്ന് കേൾക്കാനില്ലാതായി.
ആ വിരോധാഭാസം ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
15 ഓഗസ്റ്റിന് കോളേജ് സ്വാതന്ത്ര്യം ആഘോഷിക്കുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ചിന്തകളിൽ, ക്യാമ്പസിലെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സംസാരിക്കപ്പെട്ട വ്യക്തിത്വങ്ങളിൽ ഒരാളായി മാറിയിരുന്ന അധ്യാപികയുടെ പെട്ടെന്നുള്ള വിടവാങ്ങലായിരുന്നു.
പതാക ഉയർന്നു.
ദേശീയഗാനം മുഴങ്ങി.
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് നിന്നു.
എന്നാൽ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു രംഗം വീണ്ടും അരങ്ങേറി—ഓഗസ്റ്റ് 1-ലെ ആദ്യ ക്ലാസ്.
അവർ യുവ അധ്യാപികയെ ഓർത്തു.
എൺപത് വയസ്സുള്ള വിദ്യാർത്ഥിയെ ഓർത്തു.
അവളുടെ വാക്കുകൾ ഓർത്തു:
“ഞാൻ നിങ്ങളെ എന്റെ കുഞ്ഞായി കാണുന്നു.”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറുപടിയും:
“എങ്കിൽ ഞാൻ താങ്കളെ പ്രിയ മമ്മി എന്ന് വിളിക്കും.”
ആ രണ്ട് നിമിഷങ്ങൾക്കിടയിൽ വെറും പതിനാല് ദിവസം.
*1 ഓഗസ്റ്റ് — പ്രിയ മമ്മിയുടെ ജനനം.*
*14 ഓഗസ്റ്റ് — രാജി.*
*15 ഓഗസ്റ്റ് — സ്വാതന്ത്ര്യദിന ചടങ്ങിലെ ഒഴിഞ്ഞ സ്ഥാനം.*
ഒരു സിനിമയ്ക്കായി എഴുതിയ രംഗം പോലെയായിരുന്നു അത്.
ക്യാമ്പസ് നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അധ്യാപകർ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിദ്യാർത്ഥികൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പ്രഭാതാകാശത്ത് ദേശീയപതാക അഭിമാനത്തോടെ പാറി.
എന്നാൽ കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഇത്രയധികം ചിരിയുടെയും സംഭാഷണങ്ങളുടെയും കേന്ദ്രമായി മാറിയ ഒരാൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അപ്പോഴായിരിക്കാം വിദ്യാർത്ഥികൾ മനസ്സിലാക്കിയത്—ഈ കഥ മറ്റൊരു അധ്യായത്തിലേക്ക് കടന്നുവെന്ന്.
ഒഴിഞ്ഞ സ്ഥലം
ചിലപ്പോൾ ഒരാളുടെ അഭാവം അനേകരുടെ സാന്നിധ്യത്തേക്കാൾ ശക്തമായി സംസാരിക്കും.
ആ സ്വാതന്ത്ര്യദിനത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് ആരും പ്രത്യേകം വിശദീകരിക്കേണ്ടി വന്നില്ല.
രാജിക്കത്ത് നൽകിയിരുന്നു.
തീരുമാനം എടുത്തിരുന്നു.
വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ചെയ്യാനുണ്ടായിരുന്നത് അവരുടെ കോളേജ് ജീവിതത്തിലെ ഒരു അധ്യായം നിശ്ശബ്ദമായി അടയുന്നത് കാണുക മാത്രമായിരുന്നു.
ഈ മുഴുവൻ സംഭവം ഇത്രയും ചെറിയ സമയത്തിനുള്ളിൽ നടന്നുവെന്നതാണ് വിചിത്രം.
ഏതാനും ആഴ്ചകൾ മാത്രം.
എന്നാൽ വർഷങ്ങളോളം നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു ഓർമ്മ സൃഷ്ടിക്കാൻ അത്രയും സമയം മതിയായി.
ഒരു യുവ അധ്യാപിക എൺപത് വയസ്സുള്ള വിദ്യാർത്ഥിയെ തന്റെ കുഞ്ഞെന്ന് വിളിച്ചു.
എൺപത് വയസ്സുള്ള വിദ്യാർത്ഥി അവർക്ക് “പ്രിയ മമ്മി” എന്ന പേര് നൽകി.
മുഴുവൻ ക്യാമ്പസും ആ പേര് സ്വീകരിച്ചു.
പിന്നെ, വന്ന അതേ വേഗത്തിൽ, ആ പേര് ദൈനംദിന ക്യാമ്പസ് ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി.
പക്ഷേ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് അത് അപ്രത്യക്ഷമായില്ല.
സ്വാതന്ത്ര്യദിനത്തിന്റെ പാഠം
ആ ഓഗസ്റ്റ് പ്രഭാതത്തിൽ മറ്റൊരു പാഠവും ഒളിഞ്ഞിരുന്നിരിക്കാം.
സ്വാതന്ത്ര്യദിനം സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ആഘോഷിക്കുന്നു.
പക്ഷേ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടൊപ്പം ഉത്തരവാദിത്തവും വരുന്നു.
സംസാരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടൊപ്പം നമ്മുടെ വാക്കുകൾ മറ്റൊരാളിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന സ്വാധീനം മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്.
തമാശ ചെയ്യാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടൊപ്പം മറ്റൊരാളുടെ പരിധികളെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്.
ആത്മവിശ്വാസത്തോടൊപ്പം വിനയവും വേണം.
സ്വന്തം വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ, സാഹചര്യങ്ങൾ അംഗീകരിക്കാനാവാത്തതാണെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ മാറിനിൽക്കാനുള്ള അവകാശവും ഉൾപ്പെടുന്നു.
അതുകൊണ്ട് പ്രിയ മമ്മിയുടെ കഥയെ വെറും തമാശയായി ചുരുക്കാനാവില്ല.
അത് മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ചെറിയ പാഠമായി മാറി.
സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പാഠം.
നർമ്മത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പാഠം.
അഹങ്കാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പാഠം.
മാന്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള പാഠം.
പ്രൊഫഷണൽ പരിധികളെക്കുറിച്ചുള്ള പാഠം.
അവസാനം—സ്വന്തം തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പാഠം.
(ഈ കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുമായോ മരിച്ചവരുമായോ യാതൊരു സാദൃശ്യവുമില്ല)
